ว่าทำไม บางครั้ง เหมือนเราไม่มีเวลา ที่จะทำอะไรที่เราอยากจะทำ                                       

ไม่มีเวลาที่จะพูดคุย กับคนที่เราอยากจะคุยด้วย

ไม่มีเวลา ไปในที่ที่เราอยากจะไป

เราไม่มีเวลา…จริงๆหรือ??

คำตอบที่ค้นพบได้เมื่อไม่นานมานี้ก็คือ

” ไม่จริง “

 ทุกคนมี ๒๔ ชั่วโมง เท่ากัน ไม่ว่าคนคนนั้นจะเดินเร็ว หรือเดินช้าสักแค่ไหน

คนที่ไม่มีเวลา

คือคนที่ใช้เวลาไปกับสิ่งต่างๆในชีวิตประจำวัน จนเคยชิน                                                          

และอาจรู้สึกว่า เวลานอกเหนือจากนั้น มันช่างหายากยิ่ง

ทั้งที่จริง  หากเราเร่งมือขึ้นกับงานประจำ หรือกิจวัตรเดิมๆ                                                         

๒๔ ชั่วโมงที่ว่า  เราก็จะเหลือเวลาอีกตั้งมากโข ทีเดียว

 อยู่ที่เราเอง  จะทำหรือไม่   แค่นั้น

 ช่วงท้ายปี มีโอกาสเดินทางไปเชียงดาว                                          

 จุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ คือการได้อ่านหนังสือ

 หน่อไม้

และได้รู้จักกับบ้านนิ้วกลม ๑ ในนักเขียนหน่อไม้

จึงได้ฝากตัว อาศัยนั่งเล่น พบปะ พุดคุย

แลกเปลี่ยนความฝัน ความสุข ความสนุกสนาน ความปราถนาดี ความห่วงใย และความรัก                                              

กับพี่  น้อง  เพื่อน ที่เต็มใจเข้ามานั่งคุยในบ้านนิ้วกลม เหมือนกัน

จากหนังสือ จากการพูดคุย จากการรู้จัก                                                                                   เราแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่า อาการอยากเดินทาง มันสะสมอยู่ในร่างกายตั้งแต่เมื่อไหร่

มารู้ตัวอีกที ก็ตอนที่ทางโรงเรียน ขอเลื่อนการเดินทางไปชียงรายช่วงท้ายปีออกไปอย่างไม่มีกำหนด                                                                                                  

จากเหตุสุดวิสัย ที่เกิดขึ้นกับทางโรงเรียน                                                 

ซึ่งเราก็รับรู้ และรับฟังปัญหาอย่างเข้าใจ

สมองจึงประมวลผล

และใจก็ร้องออกมาเบาๆ แบบให้เราเงี่ยหูฟัง

 ((( ไปเชียงดาวกัน …ไปปางแดงกัน)))

ไอ้เรามันประเภทชอบฟังเสียงหัวใจตัวเองซะด้วย  วะฮ่า ฮ่า

 เข้าทางเลย                                                                                                 

จัดทริปเอง คิดเองติดต่อที่พักเอง  เออเองอยู่คนเดียว

แล้วชักชวนคนบ้านพี่เอ๋ ร่วมเดินทาง                                                 

ปรากฏว่า คนสนใจเยอะมากกก

แต่คนสนกาย   ร่วมเดินทาง  = 0

ไปคนเดียวก็ได้    เชอะ!!

ฮ่า ฮ่า  ส่วนมากพี่ๆน้องๆติดงาน ติดเรียนกันหมด   ใครเค้าจะว่าง ๑๑ วันรวดเหมือนแก๊….หะ

ออกเดินทางด้วยเงินก้นถุง จากพี่น้องผองเพื่อน และสมาชิกบ้านนิ้วกลม                    
วันที่ ๒๗ ธันวา รถไฟแล่น ๖โมงครึ่ง (เย็น)

เจอะเจอเพื่อนใหม่ ที่ได้ร่วมทางไปเชียงใหม่ด้วยกัน พูดคุยกันถูกคอ ประหนึ่งว่ารู้จักกันมาข้ามปี

ขอบคุณน้องปาล์มไว้ ณ ที่นี้ด้วย   :  เพื่อนร่วมทางตัวโต ที่อยู่ดีๆก็ได้รับรู้ความฝันของกันและกัน

เดินทางไปเชียงดาว แบบคนคลำทางไป ใครขวางหน้า สกัดขา แล้วถามทางเค้าไปหมด

เค้าคงจะรู้ได้ ว่านังนี่มันมาจากต่างถิ่นแน่ๆ  สงสาร บอกๆมันไป

ขอบคุณพี่ๆลุงๆป้าๆ ระหว่างทางทุกคนด้วยค่า ที่ช่วยให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ   (-/\-)

ถึงมะขามป้อมที่พัก
และผู้ที่ริเริ่มโครงการสบทบทุนช่วยชาวบ้านปางแดงนอก

ในการเช่าพื้นที่ให้ชาวบ้านได้สร้างบ้าน
และมีพื้นที่ทำกินเป็นของตัวเอง

ซึ่งหากชาวบ้านอยู่ ๓๐ ปี ที่ผืนนี้จะตกเป็นของชาวบ้านโดยอัตโนมัติ

ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา ชาวบ้านอยู่กันอย่างยากลำบาก พื้นที่เดิมนั้นคับแคบมาก             
บ้านแต่ละหลังสร้างห่างกันเพียง ๒ ก้าว เท้า เท่านั้น และอย่าได้คิดถึงพื้นที่ทำกิน…..        หายากยิ่งกว่าทอง  
ไฟฟ้า มาให้เห็นแค่เสา มันถูกตั้งหน้าหมู่บ้าน และเลยขึ้นไปส่งกระแสให้ชาวบ้านหมู่บ้านอื่นๆ ที่เป็นคนไทยโดยกำเนิด

คราวใดที่ชาวบ้านเข้าไปหาของในป่า กลับมาบ้านต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความตื่นตระหนก ว่าเมื่อไหร่ เจ้าหน้าที่….. จะมาเชิญตัวไปสอบสวน  
ทั้งที่จริง พื้นที่ป่านั้น คนไทยกลับเดินเข้าออกได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเทียบเชิญ    

พี่ๆ ไม่เห็นด้วยกับความอยุติธรรมนี้ จึงอาสาเป็นกระบอกเสียง และตั้งตนร่วมต่อสู้กับชาวบ้าน
จัดงานแตกหน่อขึ้นที่โรงละครมะขามป้อม แยกสะพานควาย 
ชักชวนผู้อ่านหน่อไม้มาร่วมรับรู้สิ่งที่ชาวบ้านกำลังเผชิญ
ซึ่งงานนี้พี่ๆและเด็กๆชาวบ้านปางแดงนอก ได้เดินทางมาบอกเล่าด้วยตัวเอง    
พี่เค้าน้ำตาซึม เราเองก็พลอยหดหู่ไปด้วย   ทำให้เราตัดสินใจได้ไม่ยาก ที่จะเดินทางไปเชียงดาว และปางแดงในครั้งนี้

 พี่หมวย  พี่นวล  ลุงเฮี่ย พี่กั๊ก…. และพี่ๆทุกคน ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง

วันที่ ๒๘ ขึ้นปางแดงแต่เช้า …….ระยะทางจากมะขามป้อม ไปปางแดงไกลพอสมควร

แต่เราแทบไม่รู้สึก เพราะระหว่างทาง บรรยากาศดีมาก หมอกหนาๆ ป่างามๆ เขาสวยๆ     

ต้นไม้ทุกต้นดูเป็นมิตร และกำลังยิ้มต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเรา พลอยทำให้เรายิ้มตามไปด้วย ^_____^  สวัสดีค่า  ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ….

ถึงปางแดง จุดหมาย พี่กั๊กพาตะลุยไปเรื่อยๆ ผ่านบ้านหลังไหน ชาวบ้านจะส่งรอยยิ้มมาให้เราทุกบ้าน บางคนถึงกับยกมือไหว้ทักทายกันเลย  น่ารักจริงๆ (^.^)             …… จุดหมายของเราคือบ้านละแวกในสุดของพื้นที่ พี่กั๊กพาแวะคุยกับลุงกับป้าที่บ้านหลังหนึ่ง มีหลานตัวน้อยนั่งอยู่ในอ้อมกอดของป้า กำลังกินข้าวอยู่เลย  แก้มยุ้ยสุดๆ (>.<) น่าหยิกแกมหยอก ฮ่าๆ

บ้านทุกหลังจะได้รับเสา ๙ ต้น และเงินทุน ๓ หมื่น เพื่อตั้งต้นในการสร้างบ้าน หลังไหนจะต่อเติมอย่างไร ก็ตามกำลัง  ….. บ้านทุกหลัง  สร้างแบบเรียบง่าย พออยู่ พอเพียง ไม่มีห้องอะไรมากมาย  เราคิดได้ ณ ตรงนั้น ว่า …. แล้วทำไมบ้านส่วนใหญ่ที่เราเห็น รวมทั้งบ้านตัวเองด้วย  ต้องมีห้องนู้น ห้องนี้ ห้องนั้นให้วุ่นวาย ความสุขของบ้านอยุ่ตรงไหน บรรยากาศมิใช่หรือ 

ต่อไป ถ้าจะสร้างบ้านขอห้องน้ำห้องเดียวพอ ที่เหลือเปิดโล่งเหมือนสาลาวัด ใครจะจองมุมไหน จะสมมติว่าเป็นห้องอะไรก็เชิญ….

ชาวบ้านกำลังขะมักเขม้นในการสร้างบ้าน บ้านที่เกิดจากรอยยิ้ม บ้านที่คนใจดีหลายคนร่วมมือร่วมใจกัน มอบเป็นของขวัญให้ชาวบ้าน  ชาวบ้านรับรู้ได้ด้วยรอยยิ้ม เราสัมผัสได้เลย ว่าเค้ามีความสุขกันมาก  จริงๆ…..

กลับลงมา หมอกตอนเช้าหายไปแล้ว  ตอนนี้แดดสวยมากก  เชียงดาวก็สวย จากปางแดงลงมา มองเห็นข้างล่างเกือบทั้งเมือง   >.<  สวยจัด

กลับถึงที่พัก อาบน้ำท่า  และนำเงินที่รวบรวมมาทั้หมดไปมอบให้พี่เค้า พี่เปิดสมุดบัญชีให้ดูด้วย ไว้ใจกันมากๆ ^^   ยอดตอนนั้นได้ ๖ แสนแปดแล้ว รวมของเรากับยอดที่ยังไม่เข้าบัญชี ก็ครบพอดี  ^^  

ดีใจจัง   ปลื้มใจแทนชาวบ้าน 

ดีใจแทนพี่ๆ ที่ทำงานเพื่อชาวบ้านอย่างไม่สูญเปล่า  

ดีใจแทนทุกคนที่ได้ร่วมกันมอบสิ่งดีๆให้ชาวบ้าน 

 ดีใจกับชาวบ้าน ที่ได้รับของขวัญที่มีค่ามากที่สุด  ดีใจจริงๆ

เชียงดาว อากาศ หนาวมาก  

แต่บรรยากาศอบุอุ่นสุดๆ

ถึงเดินทางคนเดียว แต่ไม่โดดเดี่ยว

มิตรภาพดีๆมีอยู่เสมอ ขึ้นอยู่กับเราจะก้าวเท้าออกไปหรือไม่ เท่านั้นเอง 

เชียงดาว…..หนาว  แต่อบอุ่น* 

^^

ลงจากเชียงดาว มาต่อเชียงใหม่ เดินเที่ยวไนท์ บาซาร์

คนแยะ คนไทยและเทศ

บรรยากาศใกล้ปีใหม่ ดนตรีเพราะ ลมเย็น ผู้คนน่ารัก ^^

เช้าวันที่ ๓๐ ไปรอขึ้นรถไฟแต่เช้า ถึงสถานี ๗ โมงครึ่งได้  รถไฟออก ๐๘.๔๕ นาฬิกา

มีเวลาถมเถ เดินเทียวรอบสถานีรถไฟ  อากาศดีจริงๆ

นั่งรถ ๑๒ ชั่วโมงกว่า ๆ ถึงหัวลำโพงเวลา ๒๑.๐๐ น. 

เพื่อนสาวมารอรับ ชักชวนกันไป central wolrd ต่อ  ….ผู้คนมากมายทั้งเด็กทั้งใหญ่ ฮี่ๆ

บรรยากาศน่ารัก แสงแฟรซวูบวาบ วิบวับ ประหนึ่งว่ามีงานประกวดไฟระดับโลก ^^

กลับถึงปราจีน วันที่ ๓๑ ธ.ค. ๒๕๕๑ ฝูงเพื่อนนัดต่ออีก

ได้เจอณัฐ ผึ้ง มะม่วง  เอ็ม ทราย ดิว  พลอย  เป้ ปรัชญ์ ยิม แนท หนุ่ย ตี๋ ผู้ที่คิวว่างช่วงสิ้นปี รวมตัวกันได้ทั้งที  เต้นกันกระจาย  ทั้งๆที่เกะเสียงนองนอยมาก  เหมือนเพลงการ์ตูนทุกเพลง ขนาดเพลงของ body slam ยังออกมาเหมือนช่องเก้าการ์ตูนได้เลย โอ้ววว

แต่เพื่อนๆก็สามารถนะ เต้นลืมตาย โดยเฉพาะแนท  กองร้อยแกมันเก็บกดนักรึไง  เพิ่งรู้ว่าทหารนี่เสต็ปดีมาก   หรือเป็นแค่มันคนเดียว  ฮ่ะๆๆ  เป้ ยิม ปรัชญ์อีก โหวววว แกไม่ได้ไปคอนเสิร์ตกันมาหลายปีแล้วใช่มะ

เหมือนไม่มีโอกาสได้ปลดปล่อย   พอถึงสิ้นปีปุ๊บ อะไรที่อยากทำมาตลอดทั้งปี ขอทำมันวันนี้กันเลย  ฮ่าๆๆ

กลับถึงบ้าน เวลา ๒๓.๓๐ น.  โอววว  อีกครึ่งชม. ปีใหม่

แหม่……..เดินทางดีจริงๆ ปลายปีเนี่ย ^^

หลังจากนั้น วันที่ ๕ กลับมาทำงานตามปกติ  กำลังอบรมบ่นเพาะต้นกล้าต้นน้อยอยู่

เจ๊แป๋ม …..โทรมาแจ้งข่าว ไม้เมืองร้อน  พร้อมบอกให้สมัครร่วมทริป 

เลยจัดการตามประสงค์ เข้าเวบ เขียนใบสมัคร ส่ง

รอวันประกาศผล

ระหว่างนั้น บ้านนิ้วกลม มีโครงการพบปะ เปิดเผยธาตุแท้…… ฮ่าๆๆ ตัวตนก็พอ

ที่บ้านนนทภูมิ จ.นนทบุรี เพื่อเลี้ยงอาหารน้องๆ จัดกิจกรรม และมอบสิ่งของเล็กๆน้อยๆ

แต่จาการคาดการณ์แล้ว งบประมาณโครงการนี้ สูงพอควร   พี่สาวแสนสวย จึงผุดไอเดียการทำเสื้อเวบบอร์ดขึ้น โดยตั้งใจจะนำรายได้จากการหักต้นทุนค่าเสื้อนี้ไปสมทบทุนในโครงการมีทติ้ง 

ระหว่างนั้น เราได้ร่วมรับรู้ความเคลื่อไหวอยู่เนืองๆ จนกระทั่งเสื้อเริ่มออกมาเป็นรูปร่างๆ น้องๆ พี่ๆหลายคนสั่งแบบเสื้อมาให้เลือกกันอย่างน่ารัก

จนคนทำมีกำลังใจ  เริ่มดำเนินการอย่างจริงจัง ด้วยการชักชวนกันไปเลือกเสื้อ เพื่อจะมาผลิตเป็นเสื้อบอร์ดของเรา ^^